درباره تزكيه گفتار شخص

نويسنده: كينگ يان 

شاخه فرهنگ باستاني

خانم زيه، مادر مشهورترين اديب امپراتوري سونگ بنام ووهه بود. او در آموزش فرزندش بي نهايت سختگير بود. وقتي ووهه با يك مهمان صحبت ميكرد، مادرش مخفيانه به صحبتهايشان گوش مي داد تا مطمئن شود فرزندش چيزي نخواهد گفت كه به تقوا و فضيلتش(شرافتش) صدمه بزند.

روزي ووهه با يك مهمان درباره كاستي هاي شخص ديگري صحبت ميكرد. مادرش خيلي عصباني بود و بعد از آنكه مهمانشان رفت با يك چوب ووهه را يكصد بار زد.

اقوامش پادرمياني كردند و به او گفتند:" در ميان اديبان و دانشمندان انتقاد از ديگران چيز غير معمولي نيست و مشكل بزرگي محسوب نمي شود. با اين وجود تو او را به سختي مي زني."

مادر آهي كشيد و گفت:" شنيده ام والديني كه دخترانشان را دوست دارند آرزو دارند كه دخترانشان با اديبان هوشيار ازدواج كنند. من فقط يك پسر دارم و مي خواهم كه عدالت و اخلاقيات را بداند. اگر او با احتياط و باتوجه صحبت نكند پس معلوم است كه مادرش را فراموش كرده است. آيا شخص بايد اين چنين خودش را اداره كند؟" او بي اختيار گريه كرد و از غذا خوردن اجتناب كرد.

فرهنگ باستاني احتياط در صحبت را در درجه اول قرار مي دهد. چرخه هاي تزكيه نيز بر تزكيه(پالايش) گفتار تاكيد مي كنند. به اين دليل كه صحبت مي تواند بيشتر از يك تفنگ يا چاقوي تيز به ديگران صدمه برساند. وقتي كسي چيزي را ادا مي كند، ديگر نمي تواند كلماتش را پس بگيرد و ميتواند دشمني و كارما(ماده سياه ناشي از انجام كار بد) بوجود آورد.

شخصي دانا و پرهيزكار در تزكيه به گفتار خود توجه دارد و در خفا درباره كوتاهي هاي ديگران صحبت نمي كند. آنها تنها با احترام اشتباه ديگران را تصحيح مي كنند و چيز درست را به آنها پيشنهاد مي كنند و به خودشان نظر مي اندازند كه آيا خودشان هم چنان اشتباهي را دارند.

ووهه تحت راهنمايي هاي مادرش همواره مراقب رفتار خود بود و به تقوا و پرهيزكاري و شرافت خود توجه داشت و يك شخصيت برجسته و والا مقام دوران خودش شد.

متن انگليسي:  

http://www.pureinsight.org/node/5334

متن چيني:

http://xinsheng.net/xs/articles/gb/2008/4/19/43092.htm

بازگشت به صفحه اصلی